http://www.dudeweb.com Filmkritieken van the Dude en anderen 120 http://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2885Overdreven en ongeloofwaardige k*tfilm, niet eens de moeite waard om thuis op de bank te bekijken. Later meer.filmkritiekenThe Dude-2885@http://www.dudeweb.com/Tue, 07 Sep 2010 13:18:02 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2844Kijk aan, ook de Nomad heeft deze film gezien. Inderdaad, mooie, beklemmende film, zeer goe gemaakt, over een vader en een zoon in een post-apocalyptische wereld. En inderdaad, het einde is te zoetsappig en simpel. Maar verder heb ik vooral geboeid zitten kijken. Zonder het stomme eind was het 4 sterren geweest.filmkritiekenThe Dude-2844@http://www.dudeweb.com/Tue, 07 Sep 2010 12:19:10 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2884De Britse Tilda Swinton speelt de hoofdrol in een Italiaanse film, die zij zelf mede produceerde. In Io Sono L'Amore (I Am Love) speelt Swinton de Russiche, maar behoorlijk vloeiend Italiaans sprekende, vrouw van een Milanese textielmagnaat. Haar grootvader, man en schoonzus zijn zakelijk en oppervlakkig. Zwak punt is dat de man van Swinton vooral nors kijkt en in de hele film wel héél erg weinig zegt. Dat de kinderen van het echtpaar worstelen met levensvragen en verwachtingspatronen deert alleen de gevoelige Swinton. Al heeft ook zij zich geconformeerd aan het machtige harmoniemodel. Als dochterlief van vakantie thuis komt en erachter is gekomen dat ze lesbisch is, heeft niemand oog voor het vriendje die bij de luchthaven de inmiddels kortharige dochter opwacht met een bos bloemen. Het klopt als Swinton bij de beste vriend van haar zoon langs gaat, zo kan ze erachter komen of haar zoon niet toevallig ook homo is en zo niet, zich door diens vriend - kok van beroep - laten verleiden met mooie uitzichten en pure ingrediënten. Afijn, je begrijpt al: de vriend van de zoon is geen homo en dus haalt Swinton de emotionele schade op sensuele wijze in. Maar je begrijpt natuurlijk ook dat er na de maaltijd een toetje is. (2,5 ster)filmkritiekenCamstar-2884@http://www.dudeweb.com/Mon, 06 Sep 2010 17:19:15 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=185Moralistische doch hele aardige, ontzettend Amerikaanse film over een broer en een zus wiens ouders omkwamen bij een auto-ongeluk toen zij nog jonge kinderen waren. Broertje Terry (Mark Ruffalo) laat na lange tijd zijn gezicht weer eens zien in het ingeslapen provincieplaatsje Scotsville, waar zijn alleenstaande zusje Sammy (Laura Linney ) nog steeds woont, haar zoon opvoedt en tegenwoordig bij de plaatselijke bank werkt. Terry (Ruffalo) zorgt voor leven in de brouwerij van het leven van zijn zus en vooral ook zijn tot dan toe suffe en brave neefje (error by education) Rudy (Rory Culkin). Linney maakt zich zorgen om haar maatschappelijke mislukte broertje, maar ontkent haar eigen problemen. Ook met Matthew Broderick als manager van het bankfiliaal met wie Sammy een affaire heeft. Degelijk. 3,5 ster.filmkritiekenNomad-185@http://www.dudeweb.com/Mon, 06 Sep 2010 00:18:55 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2091Viel op de tv in het laatste half uurtje van Mr and Mrs. Smith. Deze film gaat over twee gevaarlijke huurmoordenaars die de opdracht hebben om elkaar te vermoorden. De orginele vondst in het scenario is dat Mr. and Mrs. Smth, de titulkatuur zegt het al, met elkaar getrouwd zijn. De twee gehuwde killers worden gespeeld door Angelina Jolie en Brad Pit, inderdaad, in het echte leven ook met elkaar getrouwd. In de laatste dertig minuten van de film zijn ze achter elkaars opdrachten gekomen en hebben ze besloten samen als een team te vechten tegen beider opdrachtgevers. De dialogen zijn erg grappig, namelijk typisch huwelijks ge-nit-nit, gewelles-nietes en verwijtende toontjes. Maar dit geestige gekibbel vindt wel plaats tijdens schier oneindig, in filmtijd een half uur durend vuurgevecht tegen een leger van een ontelbaar aantal anonieme, in het zwart gestoken, zwaarbewapende commando's. Dat is lachen ja. Zwaar over de top. Fijn vermaak voor een verloren avond. Lichte vermaak, licht verteerbaar, als een niet te zout, niet te scherp, net niet te flauw soepje. Tussen de regels door continu gerelativeerd. Actiematig natuurlijk perfect uitgevoerd.filmkritiekenNomad-2091@http://www.dudeweb.com/Sun, 05 Sep 2010 22:42:37 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2883Roxanne (1987) van Fred Schepisi is een vermakelijke film waarin betoogd wordt dat 'de binnenkant' belangrijker 'de buitenkant'. Dat een lelijk eendje met inhoud aanterkkelijker is dan een extreem knappe lege huls. Poëtische en humoristische brandweercommandant C.D. (Steve Martin) raakt verliefd op astronome Roxanne (Daryl Hannah). Hij heeft één probleem. Hij heeft een enorme gok en zal daardoor nooit de schoonheidsprijs winnen. Roxanne ziet hem niet staan en is gek op de stoere bink Chris, een collega van C.D. Maar Chris is bang voor vrouwen. Behalve dom en shallow is de stoere hunk in de nabijheid van een aantrekkelijke vrouw zo nerveus dat hij geen woord uit kan brengen. Sterker nog, hij gaat letterlijk over zijn nek van de zenuwen. C.D. schrijft poëtische liefdesbrieven voor Chris. Aanvankelijk lijkt Roxanne hierin te trappen, maar uiteindelijk komt ze er natuurlijk achter. Leuke film. Humor en vederlichte melancholie. Vooral de scènes met Chris en zijn angst voor vrouwen en zijn gebrek aan tekst zorgen voor hilarische scènes. Goed bedacht en goed geacteerd. Martin is ook prima op dreef. De neus is mij alleen te overdreven en de flauwe humor in de film en met name rond rond zijn personage (als een acrobaat slingert hij aan takken en over balcons) is eventjes leuk, maar maakt de film uiteindelijk niet beter.filmkritiekenNomad-2883@http://www.dudeweb.com/Thu, 02 Sep 2010 22:32:20 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2882Stel je voor. Je bent de veertig al gepasseerd, en op een regenachtige nazomeravond ga je eens lekker zitten voor een wereldberoemde klassieker die je nog nooit hebt gezien. En als je je dat realiseert op het moment dat de film begint dan mag je jezelf gelukkig prijzen. De klassieker waar we het hier over hebben is Sophie's Choice (1982) van Alan J. Pakula. De roem van de film is zo groot dat de belangrijkste gebeurtenis in de rolprent hem al vooruit is gesneld. Voordat de begintitels op het scherm verschijnen weten we al dat deze film gaat over een vrouw die in de Tweede Wereldoorlog door Nazi's gedwongen is een keuze te maken tussen haar kinderen. Goed, dan gaat het 'genieten' nu beginnen en zie ik u straks weer, lezer. Zie je, het maakt geen jota uit of je 'weet' waar de film over gaat. Als het scenario en de dialogen maar bruisen. Sophie's Choice begint met een toneel-achtige scene waarin we ghetuige zijn van een uit de hand lopende ruzie tussen Sophie (Meryl Streep) en haar verloofde Nathan (Kevin Kline). Dit akkefietje wordt ook gadegeslagen door de nieuwe huurder die onder is komen wonen in het grote roze huis in Brooklyn. De scene is toneel-achtig omdat de dialogen niet zozeer sprankelen als wel overdreven geverbaliseerd zijn. Wie heeft er tijdens een ruzie met zijn wederhelft nog de helderheid van geest om zo elaborate/uitgesproken zijn vrouw een aantal verschrikkelijke ziektes toe te wensen? Dat is zo hilarisch dat de scene in dit stadium van de film, de eerste vijf minuten, een warm bad is voor een geoefende kijker, vanwege het bekende gegeven, een echtelijke woordenstrijd, en de manier waarop die door deze scène acteurs wordt uitgebeeld als ook de vorm waarin deze dialoog gegoten is door de scenarioschrijver, regisseur Pakula zelf, en de schrijver van het gelijknamige boek waarop de film gebaseerd is, William Styron. De nieuwe huurder, de goeige maar wat saaie Stingo (Peter MacNicol), is uit het zuiden van de VS naar New York gekomen om het te maken als schrijver. De film raakt meteen een gevoelige snaar als Stingo op de arm van Sophie een concentratiekampnummer ontwaart op het moment dat zij hem met een charmant Pools accent uitnodigt voor een kennismakingsetentje. Binnen zeven minuten is de toon door Alan J. Pakula gezet. Nee, dit is geen sprookjesfilm en ook geen romantische twentysomethingfilm. This is serious business. Zware kost is in aantocht, zoveel is duidelijk, maar gelukkig wordt die wel verlicht met humor, bijvoorbeeld door Kevin Klein die in zijn rol van Nathan met zware overdrijving een zuidelijk accent immiteert als hij tegen de uit Virginia afkomstige Stingo praat. Heel theatraal, maar het werkt. Net als de manier waarop de intelligente stads-rookie Stingo, groen als gras in het leven, getuige is van de onstuimige relatie van de temperamentvolle Nathan en Sophie. En twee minnaars, bigger than life. Dat een grote tragedie aan hun manische verhouding en verhouden ten grondslag ligt, laat zich dan al raden. Goed, maar de film is nog maar tien minuten oud. Laten we verder kijken. Vrij snel komen we erachter dat Nathan en Sophie elkaar tegenkwamen anderhalf jaar nadat zij uit het kamp was gekomen. Alan J. Pakula cuts to the chase zou je kunnen zeggen. Ik kan me neit voorstellen dat Stryon in zijn boek ook zo met de deur in huis valt. Maar dat weet ik niet want ik heb dat boek niet gelezen. Hoe dan ook, na tien minuten is al duidelijk dat Streep hier de sterren van de hemel speelt. De blik in haar ogen, de gebaren, haar houding, alles aan haar is electrifying. Met op de achtergrond het pianospel van Nathan en typegeluiden van schrijver in spé Stingo. In een korte flashback zien we hoe celbioloog Nathan de Poolse immigrante ontmoet als zijn als gevolg van bloedarmoede bewusteloos neervalt in de enorme hal van een universiteitsbibiotheek. En hoe de Joodse Amerikaan Nathan vanaf de eerste seconde smooverliefd is op de spierwitte, magere kampoverlevende Sophie. Het duurt ruim een uur voordat we erachter komen wat er nou in het concentratriekamp gebeurd is. Voordat het zover is bekruipt je als kijker het gevoel dat er iets niet klopt aan Nathan. Waarom blijft hij regelamtig tot in de vroege uurtjes weg? Is hij wel een bioloog die bij een vooraanstaand farmaceutisch bedrijf werkt aan een grootse uitvinding? Heeft hij een alcoholprobleem? Is hij ziekelijk jaloers? Is hij een borderliner? Het lijkt er in ieder geval op dat niet alleen Sophie een verhaal heeft. Het derde deel van de ménage à trois, de naïeve Stingo, het onbeschreven zuidelijke blaadje, geniet met volle teugen van zijn spannende vriendschap met Nathan en Sophie, al zijn op mindere momenten ook in zijn ogen de vraagtekens te lezen. Langzaam dringtt zich aan de kijker het besef op dat Sophie haar persoonlijke geschiedenis wel eens zou kunnen hebben gereconstrueerd. Was haar vader inderdaad een Poolse professor die het aan de universiteit van Krakau opnam voor de Joden? En wat is de positie van Nathan in dit verhaal? Na ruim vijf kwartier gaan we naar een serieuze flasback waarin een en ander aan de kijker wordt verklaard. In deze flasback, terug naar Polen in 1938 en het Joodse getto in Krakau/Warschau, en later in de burelen van kampcommandant Rudolph Höss van KZ Auschwitz, openbaart zich de genialiteit van dit verhaal. In enkele, schijnbaar eenvoudige penceelstreken zetten schrijver en scenarist/regisseur de verschrikking van de Holocaust neer. Direct hierop volgend laat de regisseur ook zijn licht schijnen op de modderpoel waarin Nathan zich bevindt. En dan, na meer dan twee uur, is het zover en dalen we af tot in de diepste, donkere kern van Sophie's Choice. Samen met Stingo heeft de kijker kennis gemaakt met een holocaust-overlevende met een trauma, met een gruwelijk verhaal over het leven en de dood, indringend gefilmd en verteld.filmkritiekenNomad-2882@http://www.dudeweb.com/Tue, 31 Aug 2010 00:34:13 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2630 Een peuter wordt vermist in Boston. Op televisie verschijnen beelden van het vermiste meisje en een oproep van de ouders als Breaking News. Rechercheur Patrick Kenzie (Casey Affleck) ziet de beelden thuis in de keuken. "Die stomme politieagenten!", zegt hij zuchtend tegen zijn vriendin. "Kijk ze daar dan staan met hun armen over elkaar. Denken ze nou echt dat de ontvoerders terugkomen naar het huis waaruit zij verdwenen is?" Een goed begin de film Gone Baby Gone (2007), de debuutfilm van Ben Affleck, die we tot nu toe kenden als acteur. Hij wilde geen conformistische film voor de burgerij maken, zo is op te maken uit de dialogen die gevat, cynische, humoristisch en van de straat zijn. "Ken jij de moeder van het meisje?", vraagt partner Angie (Michelle Monaghan) aan rechercheur Kenzie. "Vaag. Ze zat een paar klassen hoger dan ik en pijpte een vriendje mij die toen nog maar veertien was." Kenzie en zijn partner/vriendin onderzoeken de kinderontvoering op verzoek van de tante van het vermiste meisje en krijgen daarbij hulp van de lokale politie die onder leiding staat van politiechef Jack Doyle (Morgan Freeman). De twee ervaren en cynische detectives worden steengoed neergezet door Ed Harris en John Ashton. De rol van de onversaagde rechercheur Patrick Kenzie wordt fenomenaal vertolkt door Ben Afflecks jongere broer Casey. Bijvoorbeeld in een spannende scène in een buurtkroeg waarin Kenzie zich kranig weert als hij en zijn maat ernstig bedreigd worden door een stel geweldadige klerenkasten mèt tatouages en zonder hersens. En in de scène waarin hij een gevaarlijk drugdealer in diens hoofdkwartier aan de tand voelt. Na een uur komt de twist. Het vermiste meisje komt om bij een mislukte overhandiging van losgeld en de chef van de eenheid neemt ontslag nadat hij de schuld van het fiasco op zich heeft genomen. Maar de msilukking heeft oook zijn weerslag op de relatie van rechercheur Kenzie en zijn vriendin. Na de wtits wodrt de film grimmiger, donkerder. Als het leven van de hoofdpersonages uit het lood raakt, zijn de beelden die regsisseur Affleck laat zien ook out of focus. Moralistische discussies over goed en kwaad volgen. Mag je iemand neerschieten die een kiond heeft misbruikt? Mag je iemand op basis van bewijs het gevang in sturen als hij zijn kind mishandeld? Het resterende deel van deze puike film maakt duidelijk dat 'there's more than meets the eye'. Het lijkt er op dat niks in het voorgaande deel van de film was zoals het leek. Helaas is het einde ineens wat potsierlijk wat de geloofwaardigheid van de hele film ondermijnt. Jammer. Daarom zou ik eigenlijk een hele ster op de waardering van vier sterren in mindering moeten brengen. Maar de filosofische discussie over het recht van kinderen op een gelukkige toekomst is interessant. Overblijft 3,5 ster. filmkritiekenNomad-2630@http://www.dudeweb.com/Sat, 28 Aug 2010 22:59:31 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2881De altijd gezellige Anthony Hopkins speelt een de echtgenoot die wegkomt met de moord op zijn overspelige vrouw. Ryan Gosling speelt de openbare aanklager, op het punt een echte carriere beginnend, die nieuwe carriere in de waagschaal stellend om deze niet-te-winnen zaak toch te winnen. Prima voor avondje buizen. filmkritiekenThe Dude-2881@http://www.dudeweb.com/Mon, 23 Aug 2010 23:00:17 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2869Goede film. Eigenlijk zou ik 4 sterren willen geven. Omdat het verhaal veel informatie communiceert is de film erg volgepropt en gaat het te snel aan de verschillende momenten voorbij. Een trilogie zou misschien beter op zijn plaats zijn geweest om nog meer met de karakters te kunnen identificeren.filmkritiekenPander-2869@http://www.dudeweb.com/Tue, 17 Aug 2010 11:24:05 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2869Intelligent gemaakte film is spannend én ontroerend en af en toe saai. Recensie volgt.filmkritiekenNomad-2869@http://www.dudeweb.com/Thu, 12 Aug 2010 13:25:26 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2876Tekst volgt.filmkritiekenCamstar-2876@http://www.dudeweb.com/Tue, 10 Aug 2010 13:05:45 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2879Net als deel 1 en 2 helemaal de moeite waard, deze 2,5 uur durende film waarvan bekend mag worden verondersteld waar het over gaat. Strakke Zweedse productie met actie en lekker rechtbankdrama. Bier links, chips rechts en onderuitzakken maar. filmkritiekenThe Dude-2879@http://www.dudeweb.com/Tue, 10 Aug 2010 10:18:19 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2828Net als deel 1 en 3 helemaal de moeite waard, deze 2,5 uur durende film waarvan bekend mag worden verondersteld waar het over gaat. filmkritiekenThe Dude-2828@http://www.dudeweb.com/Tue, 10 Aug 2010 10:15:50 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2878Een 17-jarige Noord-Ierse protestantse jongen vermoordt een katholieke jongeman in Ulster. Een afrekening tussen in het gesegregeerde Belfast van 1975. Dertig jaar later is er op initiatief van een tv-programma een poging tot verzoening tussen de dader en het broertje van het slachtoffer. Zichzelf opvretend van zenuwen zien we het inmiddels tot volwassen huisvader uitgegroeide broertje (James Nesbitt) achter in de limousine zitten die hem naar de confrontatie rijdt. Hij heeft het verlies van zijn broer, dat grote gevolgen had voor de verhoudingen in het gezin, nog lang niet verwerkt. Is hij klaar voor verzoening of zint hij op wraak? De dader (Liam Neeson) is een rustige man in een grijs pak die zeker klaar is voor verzoening. Na het uitzitten van 12 jaar voor de moord knaagt de door hem gepleegde daad nog steeds aan hem. Hij wil zijn geweten zuiveren maar begrijpt dat de man met wie hij zal worden geconfronteerd daar waarschijnlijk geen boodschap aan heeft. Five Seconds of Heaven (2009) van Olivier Hirschbiegel (Der Untergang) is een intelligent opgebouwde film. Scène voor scène wordt naar de confrontatie en de climax toegewerkt. Chapeau voor scenarioschrijver Guy Hibbert en de regisseur. Alle scènes zinderen van spanning. Het camerawerk is zeer goed, nauw op de huid van de hoofpersonen. Applaus de excellerende Nesbitt en Leeson. Ook de bijrol van Anamaria Marica als runner Vika valt op. Marica kennen we uit de Roemeense film 4 luni, 3 saptamâni si 2 zile. Five seconds of Heaven is een kleine film over een klein onderwerp. Na zijn grote film Der Untergang (2004) weet Hirschbiegel dus ook zo'n film op overtuigende wijze tot een goed einde te brengen.filmkritiekenNomad-2878@http://www.dudeweb.com/Mon, 09 Aug 2010 00:09:11 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2877In de telefilm De Punt (2009), over de Molukse treinkaping bij De Punt in 1977, lijkt regisseur Hanro Smitsman te sympathiseren met de daders. Door het verhaal van de terreurdaad vooral vanuit het perspectief van de daders te vertellen lijkt hij hun lot belangrijker te vinden dan dat van de gijzelaars. De gijzelaars in de intercity van Assen naar Groningen komen er bekaaid afkomen wat betreft screentime ofwel spreektijd. De Punt is daardoor een eenzijdige verfilming van de tweede Molukse treinkaping. Dat is jammer want de terreuractie die Nederland destijds op zijn grondvesten deed trillen is in theorie gouden materiaal voor een film. Even een korte geschiedenisles. De treinkaping bij de Punt in de provincie Drenthe, een plaatsje in de middel of nowhere tussen Groningen en Assen, was een reactie op de eerste Molukse treinkaping in Wijster in 1975. Het belangrijkste doel van de kapers doel in 1977 was de vrijlating van hun voorgangers twee jaar eerder. De kapers in 1975 streefden naar een vrije Republiek der Zuid-Molukken. De actie duurde 12 dagen en er vielen drie doden. De kapers in 1977 waren daarom aan hun kaping begonnen met het plan om geen geen geweld te gebruiken en zo het maken van burgerslachtoffers te voorkomen. Bij een bestorming van de trein door mariniers werden zeven van de negen kapers en twee gijzelaars doodgeschoten. Onder de slachtoffers was de enige vrouwelijke kaper, Noor, tevens Nederlands eerste vrouwelijke terrorist. De insteek van Smitsman is interessant. Dertig jaar na de kaping laat hij een gijzelaar en een kaper die de terreuractie overleefd hebben in debat gaan voor de televisie. Ook de verantwoordelijke minister, Dries Van Agt, in een slechte rol van rol van Kees Hulst, is daarbij en ook de vader van de omgekomen jonge Molukse vrouwelijke dader. Het panelgesprek wordt doorsneden met beelden van de kaping. Zoals gezegd is het historische materiaal goud voor een regisseur. Alleen vertilt Hanro Smitsman, die eerder met Skin en Raak twee overtuigdende speelfilms afleverde, zich op onbegrijpelijke wijze aan het onderwerp. Het tv-debat wordt gevoerd door vier middelmatige tot slechte acteurs, de dialogen zijn zo stijf,bijna alsof ze van papier worden voorgelzen. Dat geldt ook voor de dialogen van de mariniers en de vergadering van de ministerraad, of het crisiscommando - daar wil ik afwezen - waarin behalve Hulst als Van Agt, Jaap Spijkers een redelijke premier Joop Den Uil neerzet. De scènes zijn krampachtig en er wordt, zoals vermeldt, vooral aandacht geschonken aan de troebelen van de Molukse kapers. De gijzelaars komen niet aan het woord en hun lot mkrijgt daardoor geen aandacht. Ja, één jonge vrouw is in deze telefilm het gezicht van de gijzelaars. Het betreft de jonge verpleegster Yvonne die dertig jaar later ook in het tv-panel zit. Tijdens de kaping had zij als enige contact met de vrouwelijke kaapster. Of dit allemaal echt gebeurd is of een interpretatie van de werkelijkheid door Smitsman, is mij trouwens niet duidelijk. De poging om enige vrouwelijke kaper een gezicht te geven is wel geslaagd. Voor het overige springen de houterige acteerprestatie, over de hele linie, in het oog. Alleen Terence Schreurs speelt de jonge terroriste op een geloofwaardige rol, ook omdat haar personage van de scenarist en regisseur meer diepte krijgt dan de rest. De muziek die de dramatiek van de scènes moet vergroten is echt too much. De film kent een aantal sterke dramatische momenten. Zoals het moment waarop gijzelaar Yvonne na de commandoactie de zwaargewonde Molukse kaapster in haar armen houdt. Een handeling die wel de vraag oproept of dit echt is gebeurd. Het is een interessante vorm van vrouwelijke solidariteit en het Stockholm-syndroom die mij als kijker beroerde. Maar waarom? Ook de meeste scènes waarin Terence Schreurs meedoet zinderen van spanning. De spanning tussen de jonge Molukse Noor en haar vader spelen een cruciale rol in de interpretatie van Smitsman. En dat komt uit die scènes goed naar voren. De climax in de film, een confrontatie tussen één van de twee kapers die de kaping overleefde en de vader van Noor, komt niet uit de verf als gevolg van ondermaats acteren en erbarmelijke dialogen. Deze belangrijke en interessante Nederlandse historische gebeurtenis verdient een veel betere film. 2,5 ster.filmkritiekenNomad-2877@http://www.dudeweb.com/Sat, 07 Aug 2010 23:29:45 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2876Mr. Nobody is de slechtste film die ik in jaren heb gezien. Het verhaal (als je het al zo kunt noemen) gaat van de ene tenenkrommende cliche over in de volgende. Verder heeft de regisseur geen greintje originaliteit in de film verwerkt. Alles is al eerder bedacht en gezien. Het enige pluspuntje wat nog bedacht kan worden zijn de mooie computeranimaties. De film is nog het beste te vergelijken met een suikerspin: Het ziet er mooi uit maar wanneer je het consumeert is het vooral leeg en blijft er een hapje mierzoete suiker achter..filmkritiekenariekanarie-2876@http://www.dudeweb.com/Fri, 06 Aug 2010 09:26:23 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2876Gaaaaaaaap. Ik zou kunnen overwegen mijn kritiek tot dat woord te beperken. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Deze film bevat flarden uit diverse films uit hetzelfde filosofisch-zweverige genre, alleen wordt alles half uitgevoerd. Ik noem: Koyaanisqatsi, Before Sunrise, Before Sunset, What the * do we know?filmkritiekenThe Dude-2876@http://www.dudeweb.com/Fri, 06 Aug 2010 09:13:23 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=2876Mr. Nobody (2009) van Jaco Dormael is een filmhuisfilm pur sang. Een ideeënfilm die met zichtbaar plezier is gemaakt en met verve is gemonteerd. Ideeën over de dimensies tijd en ruimte worden gekoppeld aan de vele mogelijke keuzes die het leven een andere wending kunnen geven en aan bespiegelingen onze sterfelijkheid. Regisseur Dormael visualiseert zijn ideeën op esthetisch overrompelende wijze, in bonte kleuren en paart ze aan filmische elementen van The Matrix, Memento, What The Bleeb Do We Know, Koyaanisquatsi en Powaquatsi. De vormgeving is verbluffend mooi: het camerawerk, de animatie en de live action. Een oude man van tegen de 120 is zijn geheugen kwijt. Hij wordt daarom Mr. Nobody genoemd, voornaam Nemo. De oude baas kijkt vanuit de toekomst, we schrijven 2092, terug op zijn leven en overdenkt de vele (gemiste) kansen en mogelijkheden in zijn leven. Als Mr. Nobody wegdommelt, nemen zijn herinneringen het over. We zien ondermeer hoe Nemo (Jared Leto) op zijn vele potentiële levenspaden drie keer in het huwelijk treedt, een keer wordt doodgeschoten en een keer eindigt als jonge weduwnaar. Een constante in bijna al zijn levens is dat hij omkomt door verdrinking, als gevolg waarvan hij zijn hele leven bang is voor water. Wat weer komt omdat Nemo de gave bezit om in de toekomst te kijken. Hè? Bent u daar nog? Ja, volgens het verhaal weten mensenkinderen voor hun geboorte namelijk precies hoe hun hele leven eruit gaat zien. Totdat de zwijg-engel komt om ze met één vingerbeweging te veroordelen tot vergetelheid. Maar dat nu is bij Nemo verzuimd. Vergezocht maar leuk bedacht als we de kracht van de fantasie ook een kans geven. In één van zijn mogelijk geleefde levens schrijft een jonge Nemo een sciencefictionverhaal waarin hij zichzelf schetst als oude man die terugkijkt op zijn leven (s). Wat is nou waar, is de vraag die zich aan de kijker opdringt. Welk leven is nou het werkelijke leven dat Nemo Nobody heeft geleefd? Heel slim bedacht allemaal en heel kien uitgevoerd. Er zullen mensen zijn die na het zien van Mr. Nobody beweren dat dit allemaal al eerder gedaan is. Dat het flauwekul is: gebakken lucht. Ja hoor, ik ken ze persoonlijk. Ik noem een Arie Kanarie. Ik noem The Dude. Mensen die geïrriteerd raken door de repetitieve romantische verwikkelingen en gezinsepisoden. Mensen die beweren dat de ideeën, de visualisering en de montage niet origineel zijn. Zij hebben een punt. Maar de manier waarop Jaco Dormael zij ideeën over de mens en het leven aaneenrijgt en visualiseert en vormgeeft in de film Mr. Nobody is zeer de moeite waard. De film is met 2,5 uur wel aan de lange kant. Visueel gezien vond ik de sciencefictionepisodes het allermooist. Laat Dormaël, die we kennen van zijn eerdere films Toto le héros (1991) en Le huitième jour (1996), zich eens aan een heuse sf-film wagen.filmkritiekenNomad-2876@http://www.dudeweb.com/Fri, 06 Aug 2010 00:19:23 GMThttp://www.dudeweb.com/show.php?view=movie&item_id=247Capitães de Abril (2000) van regisseur Maria de Medeiros is een interessante kijk op de Portugese Anjer-revolutie uit 1974. Haar belangrijkste personages zijn een viertal legerkapiteins, de militaire uitvoerders van de coup tegen de conservatief-rechtse dictatuur van Marcello Caetano, de opvolger van dicator Salazar. De hoofdpersoon is legerkapitein Salgueiro Maia, een van de leiders van de putsch en de held van de de revolutie van 25 april 1974. De staatsgreep is de geschiedenis in gegaan als de Anjerrevolutie omdat Portugezen op straat anjers in de lopen van geweren en tanks stopten. Een duidelijke plot ontbreekt. De dramatische verhaallijn is puur chronologisch. We beleven de geweldloze revolutie via de wederwaardigheden van een aantal lagere officieren. We zijn getuige als een jonge, onbevreesde kapitein Salgueire Maia (Stefano Accorsi), de soldaten in de kazerne midden van hun bed sommeert en hen vraagt zijn staatsgreep te steunen. De ogenschijnlijk even dappere als intelligente Maia bluft collega's die hem van de revolutiepoging af willen houden door standvastig zijn doel voor ogen te houden. Het pacifisme van Maia en zijn medecoupplegers is het gevolg van hun afkeer van het geweld in de kolonieën, waar zij aan hebben meegedaan. Met verouderd legermateriaal marcheren de kapiteins en hun manschappen op naar Lissabon. Juichend worden zij en route onthaald door de Portugese burgers. De spannende stand off tussen kapitein Maia en president Caetano bij het presidentieel paleis in Lissabon is een realistische weergave de geschiedenis. Ook de wijze waarop Maia, ongewapend met een witte vlag, een generaal trotseert die witheet is van onbegrip, frustratie en woede is waar gebeurd. De generaal moet inbinden en zijn manschappen voegen zich met hun tanks bij de coupplegers. De afkeer van Portugals slachtpartijen in de toenmalige kolonies Angola, Guinee-Bissau en Mozambique waren de belangrijkste oorzaak van de revolutie veroorzaakten. Stills van de slachtoffers van die moordpartijen toont Maria de Medeiros aan het begin van de film. Ook zien we hoe dit koloniale geweld binnen Portugese gezinnen tot tweedracht leidde. In de finale van de film zien we in een mooie sequentie hoe de politieke gevangenen worden vrijgelaten. Dan toont de regisseur en passant ook hoe explosief de situatie is tijdens een revolutie, als twee van de helden door de mensenmenigte per abuis worden aangezien voor leden van de gehate geheime dienst. Zoveel is duidelijk, wil de Medeiras maar zeggen, een massa is een ongeleid projectiel. Toch is er wel een en ander aan te merken op deze film. Behalve het ontbreken van een duidelijke plot, waardoor Capitães de Abril aanvankelijk aandoet als een soort warrige documentaire, is de film voor kijkers zonder voorkennis moeilijk te volgen. Zo valt de regisseur vanaf de eerste minuut met de deur in huis met zware discussies over het dictatoriale regime en over de koloniale misdaden Salazar cs. Zonder dat er iets in een historisch kader wordt geplaatst. Met andere woorden, iedere uitleg ontbreekt. Met voorkennis is het een ander verhaal, al is zelfs dan niet alles te begrijpen. Voor wie deze film een kans geeft is hij toch de moeite waard omdat het de kijker iets leert over de Anjerrevolutie. En omdat hij ondanks de hoge graad van politieke ondoordringbaarheid, toch heel goed in elkaar zit: de opzet van de film is helder en duidelijk. Maria de Medeiros laat zien dat de Anjerrevolutie een revolutie zonder leiders was. Een revolutie van lagere en middenkader-militairen, van soldaten en lagere officieren; van kapiteins en niet van kolonels en generaals. Lagere officieren bovendien die het sentiment onder het volk een stuk beter begrepen dan hun meerderen en de politiek. Waardoor het volk zich onverwacht snel en massaal bij de coupplegers aansloot. Dat is een ander pluspunt van deze film: hij geeft de sfeer van toen goed weer. Enigszin obligaat en belerend zijn soms de discussies over Lenin, Trotski, Mao en over politieke systemen als het communisme, het marxisme en de democratie. Degenen die het al weten zullen het kunnen volgen, mensen die er niks vanaf weten zullen er geen jota van begrijpen. Aardig is in ieder geval de belangrijke vraag: Wat moet er na de revolutie gebeuren? Die keert meerdere keren terug, met referenties aan de bloedige afloop van eerdere revoluties elders ter wereld. Hebben jullie een plan?, vraagt een majoor aan kapitein Salgueiro Maia. "Ik heb geen politieke bedoelingen", antwoordt deze. "Van politiek heb ik geen sjoege. Het enige dat ik wil is democratie. Dat het volk het weer voor zeggen krijgt. Dat er een einde komt aan de misdaden van dit regime." De geschiedenis wijst uit dat alle grote revolutionairen zich van dit soort holle frasen bedienden. Van Robespiere tot Mao en van Lenin tot Ché Guevarra bedienden zich van gelijksoortige holle frasen. En altijd eindigden revoluties die waren geschraagd op dit soort altruïstische ideeën in een bloedbad. Maar niet in Portugal in 1974. Daar bleken de geweldloze ideeën van de revolutionairen, net als 15 jaar later tijdens de fluwelen revolutie in Tsjecho-Slowakije, reëel. Capitães de Abril is een interessante weergave van de gebeurtenissen op 25 april 1974. En een eerbetoon aan kapitein Salgueiro Maia. Het is een mooi tijdsdocument over een gebeurtenis die hoopvol stemt.filmkritiekenNomad-247@http://www.dudeweb.com/Thu, 05 Aug 2010 14:23:02 GMT